fbpx

Verhaal 28
Dit verhaal is ook hier te luisteren op mijn podcast kanaal!

Huggie de knuffelboom

Fee voelt zich niet zo lekker, omdat Saar naar Frankrijk is vertrokken. Kan Huggie de knuffelboom Fee weer opvrolijken?

In het bos staat een hele lieve boom. Als je je even niet lekker voelt, ga naar Huggie de knuffelboom. Dat zeggen alle mensen in het dorp. Er wordt gefluisterd dat je bij haar komt door een hartje te tekenen in de grond.

Saar en Fee wonen al vier jaar naast elkaar. Ze zijn nu acht jaar. De twee meiden spelen altijd samen. Het leukste vinden ze om samen te knutselen. Fee holt naar buiten. ‘Saar! Ik heb nog iets voor je. Deze is voor jou,’ zegt Fee hijgend.

Vol bewondering kijkt Saar naar het knutselwerk. ‘Wow. Je hebt een groot hart gemaakt. Mooi,’ zegt Saar. 

‘Zie ik je nog eens?’ vraagt Fee aan Saar.

Saar zucht. ‘Mam zegt dat we voortaan op vakantie gaan naar Nederland.’

‘Je mag altijd bij mij logeren en dan gaan we zoveel boterhammen met hagelslag eten als we willen,’ zegt Fee.

TUUT. De vader van Saar zit al te wachten in de auto.

‘Het is tijd om te gaan,’ zegt Saar. Ze doen nog een keer hun vriendinnendans. Twee keer handen klappen, billen schudden en geven dan elkaar een hele lange knuffel.

‘Ik ga je zo missen.’ Fee huilt tranen met tuiten.

‘Kappen nou, Fee. Anders moet ik ook huilen, want ik ga jou ook missen.’

TUUT TUUT. Saar rent naar de auto, stapt in en zwaait vanaf de achterbank naar Fee totdat ze haar vriendin niet meer kan zien.

Snikkend blijft Fee op de grond zitten. De tranen stromen over haar wangen. Ze is ontroostbaar nu haar beste vriendin naar het verre Frankrijk gaat. Dwars door haar tranen begint Fee een heel groot hart te tekenen. De grond onder haar kont begint te trillen. En ineens…

Boink!

Au. Dat deed zeer. Fee kijkt om zich heen. Ze ziet allemaal grote bomen. Fee staat op. De boom die voor haar staat is heel bijzonder. De hele boom zit vol met hartjes. Fee huilt en volgt met haar vinger het patroon van het grootste hartje midden op de stam.

Het begint heel hard te waaien. De boom begint te schudden. Met de grote takken wordt Fee opgetild en kijkt ze recht in de bruine ogen van de boom. ‘Hallo, lieve Fee.’ De boom veegt de tranen van het meisje haar gezicht af. ‘Je had een hartje getekend. Waarmee kan ik je helpen?’ vraagt de boom aan Fee.

‘Mij-mij-mijn beste vriendin Saar is naar Frankrijk. Nu heb ik niemand meer om mee te knutselen.’ Fee begint nu nog harder te huilen.

‘Zie je haar nooit meer?’ vraagt de boom.

‘Jawel. In vakanties. Jij bent wel een hele speciale boom. Ik heb nog nooit een boom met hartjes gezien.’ De tranen op Fees gezicht drogen langzaam op en ze krijgt ook alweer wat praatjes.

‘Strek je armen maar eens om mij heen.’

Fee doet wat de boom zegt. Wat er dan gebeurt lijkt wel magie. Fee voelt zich meteen stukken beter. ‘Het lijkt wel alsof er duizend warme hartjes door mijn lijf heen fladderen.’

‘Dat klopt. Iedere keer dat je je vriendin mist, dan teken je een hartje in de grond en dan kom je naar mij, de knuffelboom.’

‘Ik voel me een stuk beter. Heet jij Huggie?’ vraagt Fee.

‘Ja. Ik ben Huggie de knuffelboom.’

 

Fee danst door de kamer op de nieuwe muziek van Kinderen voor Kinderen. Fee kijkt door het raam en wil naar Saar schreeuwen of ze mee komt dansen. O nee, Saar is in Frankrijk. Fee ploft op haar bed. Ze voelt aan haar buik die erg pijn doet. In gedachten hoort ze de stem van Huggie: ‘Als je je verdrietig voelt, teken je een hartje in de grond.’

Fee loopt de trap af en pakt een stok uit de tuin. In de aarde tekent ze een groot hart. De grond begint te trillen en binnen een paar tellen is Fee in het bos. ‘Huggie!’ Fee volgt met haar vinger opnieuw het hartje.

‘Kom maar hier.’ Huggie tilt het meisje op en geeft Fee een hele dikke knuffel. Fee heeft geen last meer van haar buik. Ze wil weer gaan dansen en springen. Fee bedankt Huggie en landt weer op haar bed.

 

Na een paar dagen voelt Fee zich iedere dag een stukje beter. Ze krijgt heel veel knuffels van Huggie. Als ze hoofdpijn heeft, niet kan slapen en als haar hart pijn doet. Op een dag voelt Fee een stekende pijn op haar borst. Het meisje tekent een hart in het zand. ‘Daar ben je weer,’ zegt Huggie en begroet Fee met een stralende lach. Fee strekt haar armen om Huggie en haar hart doet langzaam minder pijn.

‘Je bent nu al heel vaak bij mij geweest en dat vind ik heel gezellig. Alleen er zijn ook heel veel mensen die jou knuffels kunnen geven,’ zegt Huggie.

‘IK WIL GEEN KNUFFELS VAN ANDEREN, MAAR VAN JOU!’ zegt Fee met een boze stem.

Huggie omhelst Fee extra lang. ‘Heb je het weleens geprobeerd?’ vraagt de boom. Fee schudt van niet. ‘Vanaf nu mag je nog wel een hartje tekenen, maar je komt dan niet meer bij mij. Je krijgt van mij pas een knuffel als je eerst aan jouw vader, moeder, tante, oma of iemand anders een knuffel hebt gevraagd.’

‘GEMEEN ben je, Huggie!’ Fee kijkt sip naar de boom.

‘Je hebt nu zoveel knuffels van mij gehad dat jij heel goed weet hoe dat voelt. Alle knuffels en hartjesfladderen in jouw hart. Tot ziens.’ Huggie geeft Fee nog een laatste warme omhelzing.

 

Een paar dagen later is Fee erg verdrietig. Ze mist Huggie. Op haar sokken loopt Fee naar haar moeder. ‘Mag ik van jou een knuffel?’ vraagt Fee.

‘Kom eens hier,’ zegt haar moeder en ze trekt haar dochter naar zich toe. De knuffel van mam voelt hetzelfde als van Huggie! denkt Fee. ‘

De volgende dagen knuffelt het meisje met iedereen in haar omgeving. Haar vader, moeder, broer, tante en met oma. Steeds voelt ze hoe haar hart zich vult met honderden fladderende hartjes. Fee tekent een heel groot hart op het papier en kleurt het met potlood rood. Terwijl ze kleurt, maakt haar hart een sprongetje. Fee voelt de warme knuffel weer van Huggie.

De weken daarna is Fee niet meer verdrietig. Op een dag is er niemand die Fee op kan vrolijken. Fee tekent een groot hart en dan voelt ze de warme armen van Huggie. ‘Je zit voor altijd in mijn hart,’ zegt Huggie en ze geeft Fee en hele dikke zoen.

Liefs,

Saskia



Wat vind je van mijn verhaal?

Ieder verhaal is geschreven vanuit mijn hart. Het is dan ook moeilijk om het de wijde wereld in te slingeren, want dan is het verhaal niet meer van mij alleen.

Als schrijfster denk je soms dat je een geweldig verhaal geschreven hebt. Als lezer kun je hier heel anders over denken. Ik vind contact met mijn lezers belangrijk. Als schrijfster word ik beter door heel veel te oefenen, maar ook door de reacties van jullie.

Ik beantwoord graag jouw vragen en/of reacties. Laat mij vooral weten wat je van mijn verhalen vindt.

Shopping cart
There are no products in the cart!
Continue shopping
0