fbpx

Verhaal 12

Het verborgen talent van stotterende Jelle

Ieder kind heeft een talent. Ook de stotterende Jelle die gepest wordt. Lees dit verhaal en kom erachter wat Jelle beter kan dan alle andere kinderen.

De bel gaat. Alle kinderen van groep zes staan op en lopen het klaslokaal uit.

Freek schopt tegen de stoel van Jelle. Woest draait Jelle zich om. ‘D-d-d…’ maar Jelle komt niet uit zijn woorden.

Freek imiteert Jelle. ‘Morgen ben jij aan de beurt voor je sp-p-pr…’.

‘st–t-t…’

Freek begint te lachen. ‘Haha! Dat wordt morgen lachen!’ en met een stoere houding loopt Freek de school uit.

Jelle pakt zijn jas van de kapstok. Juffrouw Linda loopt naar hem toe. ‘Jelle, morgen is je spreekbeurt. Zie je er tegenop?’ Jelle knikt.

‘Is het gelukt met voorbereiden?’

‘Ja. Ik heb in de bieb b-b-boekjes gehaald over st-t-totteren.’

‘Ik vind het heel dapper dat je morgen gaat presenteren. Het komt goed.’ De juf legt bemoedigend een hand op Jelle zijn schouder.

De volgende dag loopt Jelle met een gebogen hoofd naar school. De regent klettert uit de hemel. Zijn kleren worden nat. Dit jaar is hij de laatste van de klas die een spreekbeurt houdt.

Freek komt op Jelle afgestormd en stampt extra hard in de regenplas die voor hem ligt. Jelles zijn broek wordt nat bij zijn kruis. ‘Jelle heeft in zijn broek geplast, omdat hij moet p-p-pr-presenteren!’ roept Freek over het hele schoolplein. ‘Sto-sto-stotterkoning Jelle gaat zometeen een eén scoren bij zijn sp-spr-spreekbeurt!’ en Freek barst in lachen uit. Om hen heen staan anderen klasgenoten, maar iedereen kijkt weg. ‘Succ-succes met st-sto-stotteren!’

Jellle wil nog van zich afbijten en zeggen dat het haar van Freek een spijkermat is en wel een kilo gel bevat, maar het schoolplein is al leeg. Freek loopt samen met zijn vrienden de school binnen.

Als Jelle als laatste de klas binnen loopt, sluit juffrouw Linda de deur. ‘Het is nu tijd voor de laatste spreekbeurt van het jaar. Ik wil graag een groot applaus voor Jelle,’ spreekt de juf alle kinderen toe. Stap voor stap loopt Jelle naar voren. Zijn broek is nat en begint muf te ruiken. Hij houdt zijn handen voor zijn kruis, zodat kinderen niet denken dat hij in zijn broek heeft geplast. Aangekomen bij het schoolbord, verschijnt zijn presentatie op het scherm. Jelle zucht. ‘Hoi allemaal. Mijn spreekbeurt gaat over st-st-st…’ probeert Jelle uit te spreken.

‘STOTTTEREN.’

‘Freek, dat is niet aardig van jou. Dit is de laatste keer dat jij in de klas begint te roepen,’ zegt de juffrouw op een boze toon naar Freek. Jelle kijkt naar een ijzige stille klas, terwijl hij probeert om zijn zin af te maken.

‘Stotteren. Ik stotter al s-s-sinds dat ik kan p-p-pr-praaten.’

‘Kijk eens allemaal naar Jelle. Hij heeft in zijn broek geplast’ roept Freek. De klas barst in lachen uit. Kinderen steken hun duim in de mond naar Jelle.

‘Nu is het afgelopen!’ Juffrouw Linda stormt op Freek af. Ze trekt hem aan zijn arm mee het lokaal uit. Ga jij hier maar eens even afkoelen,’ zegt de juf en ze slaat met een harde klap de deur dicht.

 

De rest van de spreekbeurt vult Jelle met plaatjes en korte zinnen. Geen enkele zin lukt het hem om die uit te spreken zonder te stotteren. Het gezicht van Jelle is zo rood als een tomaat en zijn haren op zijn armen staan recht overeind.

Juffrouw Linda vraagt aan de klas of Jelle een groot of een klein applausje verdient. ‘Een klein applausje,’ zegt Max. Hij gaat op zijn stoel staan en tikt heel voorzichtig met zijn vingers tegen zijn hand. Na Max geven alle kinderen Jelle een klein applausje.

Op de gang spreekt juffrouw Linda Freek streng toe. Hij mag de klas weer in. ‘Welk cijfer heeft onze sttstttotter koning gekregen?’ vraagt Freek.

‘Een zes,’ antwoordt juffrouw Linda.

Eindelijk, deze donderdag is voorbij, denkt Jelle. Juffrouw Linda vraagt of Freek en Jelle nog even willen blijven. ‘Ik vond het heel onaardig dat jij Jelle nadeed tijdens zijn spreekbeurt,’ zegt Linda. ‘Hoe was dat voor jou Jelle?

Jelle friemelt aan zijn handen. ‘Ik vond het erg verdrietig. Ik kan er ook niets aan d-d-doen.’

‘Hoe zou jij het vinden als je voor de klas staat en moeilijk uit je woorden kunt komen, en dat andere kinderen jou nadoen?’ vraagt juffrouw Linda.

‘Niet leuk,’ antwoordt Freek.

‘Volgende week geeft Jelle opnieuw een spreekbeurt en dan wil ik dat gedrag van jou niet meer zien, of ik geef jou een lager punt voor je spreekbeurt. Heb je dat begrepen?’ Juffrouw Linda kijkt nu heel streng naar Freek.

‘Ja juffrouw,’ stamelt Freek. Hij verlaat het lokaal.

 ‘Jelle. Ik wil dat je blijft oefenen met het geven van spreekbeurten. Van je moeder begreep ik dat je heel graag zingt,’ zegt de juf.

Jelles mondhoeken beginnen te krullen en zijn ogen stralen. ‘Als ik zing st-st-stotter ik niet,’ antwoordt Jelle.

‘Hoe zou je het vinden als je volgende week je spreekbeurt gaat zingen?’

‘Misschien krijg ik d-dan w-weer een k-k-klein applausje en iedereen heeft voor zijn spreekbeurt een groot applaus  gekregen.’

‘Zijn er kinderen in de klas die net zo goed kunnen zingen als jij?’ vraagt juffrouw Linda.

‘Nee,’ antwoordt Jelle volmondig. Jelle ritst zijn jas dicht en met veel zelfvertrouwen loopt hij naar huis.

Samen met zijn vader heeft Jelle een hele tekst gemaakt over het stotteren. Vandaag is de grote dag en mag hij eindelijk laten horen hoe goed hij kan zingen. ‘Wedden dat je een klein applausje krijgt?’ roept Freek over het schoolplein.

Het kan Jelle niets schelen. Jelle gaat de school binnen en is er helemaal klaar voor. Juffrouw Linda helpt hem met het installeren van de microfoon. Jelle kijkt naar buiten. ‘Ik geef je alvast een klein applausje, want meer verdien je niet!’ roept Freek brutaal door de klas.

‘Vorige week heb ik je gewaarschuwd Freek, en nu doe je het weer. Je had voor je spreekbeurt een negen, maar dat verander ik naar een vier.’

‘Dat is niet eerlijk!’ roept Freek.

Juffrouw Linda reageert niet en Freek gaat met zijn armen over elkaar zitten. Ze kijkt Jelle aan en met een knikje geeft de jongen het seintje dat de muziek aan kan. Achter elkaar zingt Jelle: ‘Je kent mij niet van al mijn liedjes. Je kent mij niet van al mijn songs. Je kent mij als de stotterkoning…’

De hele klas begint te klappen en te joelen. Jelle blijft maar zingen en vertelt hoe vervelend hij het vindt dat hij stottert, maar als hij zingt dan heeft hij nergens last van. Kinderen gaan op de tafels staan en beginnen te dansen. Nadat de laatste zin is gezongen, barst een oorverdovend lawaai los in het klaslokaal.

‘Ik wist het! Ik wist dat je hartstikke goed bent.’ Juffrouw Linda geeft Jelle een high five. ‘Ik ben zo blij voor je,’ fluistert de juf in zijn oor. Jelle lacht verlegen. ‘Wat was dat spannend,’ zucht Jelle tegen de juf. Hij loopt terug naar zijn stoel. Kinderen geven hem een klap op zijn schouder. ‘Ik had nooit gedacht dat ik dit zou du- durven.’ praat Jelle tegen zijn klasgenoten.

‘Je stond daar anders heel stoer,’ zegt Max. ‘Alsof je al jaren optreedt, niemand zag dat je het eng vond. Jelle verdient een mega groot applaus van ons allemaal.’

Iedereen doet mee, behalve Freek. Het stoom komt uit zijn oren nu zijn vriend Max over is gelopen naar Jelle.

‘Hoe zou je het vinden, Jelle, als je volgende week gaat zingen tijdens het tienjarig jubileum van de school?’ vraagt de juffrouw.

‘Su-supert-tof’ stottert Jelle.

‘Voor deze spreekbeurt geef ik je het hoogste cijfer. Een tien!’ Opnieuw krijgt Jelle een groot applaus.

 

Een paar dagen later is Jelle op zijn kamer bezig met het schrijven van nieuwe muziek. Hij denkt aan alle pesterijen van Freek en verwerkt dat in zijn lied. Nog een nachtje slapen en dan gaat Jelle optreden voor de hele school. Hij kan niet slapen. Zal het wel goed gaan? Zal ik net zo’n groot applaus krijgen als de vorige keer?

Na heel weinig slaap, voelt Jelle zich superenergiek. Nu Mark naast Jelle fietst vindt hij het toch wel fijn dat hij hem heeft gevraagd. ‘Tof dat je m-m-m-meefietst,’ zegt Jelle.

‘Ik vind het zo tof om jou te horen zingen, natuurlijk fiets ik met jou mee. Daar zijn we vrienden voor.’

Jelle ziet het grote podium al op het schoolplein. Klasgenoten hebben met grote neonletters ‘KANJER JELLE’ op het spandoek geschreven. Jelle parkeert zijn fiets in het fietsenhok en krijgt nog een klap op zijn rug van Mark. Jelles hart slaat over. Het hele schoolplein stroomt vol, terwijl hij op het podium staat. Als in een roes krijgt Jelle een microfoon in zijn hand gedrukt en hoort hij de tune van zijn nieuwe nummer. Zodra de eerste vier maten zijn gespeeld, zet Jelle in. Ieder woord is raak. Als de laatst noot is gezongen, maakt Jelle een diepe buiging. ‘We want more. We want more!’ wordt er gescandeerd. Jelle zingt nog vier nummers.

De rest van het schooljaar zingt Jelle bij iedere maandafsluiting zijn nieuwste tracks. Zijn klasgenoten hebben hem een nieuwe bijnaam gegeven; ‘Gouden Jelle’.

Liefs,
Saskia

 

Wat vind je van mijn verhaal?

Ieder verhaal is geschreven vanuit mijn hart. Het is dan ook moeilijk om het de wijde wereld in te slingeren, want dan is het verhaal niet meer van mij alleen.

Als schrijfster denk je soms dat je een geweldig verhaal geschreven hebt. Als lezer kun je hier heel anders over denken. Ik vind contact met mijn lezers belangrijk. Als schrijfster word ik beter door heel veel te oefenen, maar ook door de reacties van jullie.

Ik beantwoord graag jouw vragen en/of reacties. Laat mij vooral weten wat je van mijn verhalen vindt.

Shopping cart
There are no products in the cart!
Continue shopping
0