fbpx

Verhaal 16

Bij niemand thuis

Een indringend verhaal over een kind dat worstelt met de gevolgen van de scheiding van haar ouders.

Ik gooi mijn kledingkast met een ferme zwaai open. Ik pak mijn mobiel en swipe met mijn vinger over het touchscreen. Ik open de weerapp. ‘Waarom kijk ik wekelijks in die app?’ praat ik tegen mezelf. Als ik regenkleding mee heb, regent het niet. En als ik ze niet bij me heb begint het altijd te regenen…

Vorige week was ik na school bij Floor gaan chillen. Het was al zes uur en ik moest naar huis. Ik kwam er bij Floor achter dat mijn poncho nog bij mijn vader lag. Zeiknat kwam ik aan bij mijn moeders huis. Mijn sokken sopten in mijn schoenen en het water drupte langs mijn neus. Later werd mama boos dat ik mijn kleren niet in de garage had uitgedaan. In huis had ik een heel spoor achtergelaten van natte voeten. Ik hoor mijn moeder nog schreeuwen. ‘Je weet toch dat je niet zo naar binnen mag?’ Papa zou zo nooit reageren. Hij zou alleen zeggen dat het een flinke plensbui was en dat ik maar droge kleren aan moest trekken.

Ik kijk op mijn horloge. Het is bijna zeven uur. Snel gooi ik kleren in mijn oranje koffer en rits de tas dicht. Ik til hem over mijn schouder en loop naar beneden. Ik pak de autosleutels. Op mijn nieuwste sneakers loop ik naar buiten. Ik steek de sleutel in het gaatje van de kofferbak en dump mijn koffer in de auto. Dat is eén. Nog drie tassen te gaan. Ik loop nog drie keer heen en weer met mijn schooltas, hockey- en voetbaltas en verjaardagscadeautjes die ik heb gekocht voor mijn beste vriendin.

Wiebelend sta ik op mijn benen. ‘Schiet nou op!’ roep ik naar mijn broer. Mijn broer is zestien, drie jaar ouder dan dat ik ben, maar daar is weinig van te merken. Hij doet altijd alsof we alle tijd hebben, maar papa wil graag dat we om exact half acht in de avond bij hem zijn.

Ik bijt op mijn nagels van mijn linkerhand. Het lijkt wel een eeuwigheid te duren voordat Alexander eindelijk zijn schoenen aan heeft. Buiten schemert het. Ik kijk op mijn horloge. Het is vijf voor half acht. Ik loop naar de garage en zet onze fietsen alvast buiten. Alle tijdwinst is meegenomen. Net als ik de fietsen buiten heb staan, komt mijn broer aan gelopen. Ik loop naar mama en geef haar een kus. Ik pak mijn fiets en zwijgend fietsen mijn broer en ik naar het huis van papa.

Alexander opent de achterdeur. Ik zet mijn fiets in de schuur. Papa zit zoals gewoonlijk voetbal te kijken met zijn benen op tafel. Ik geef mijn vader snel een vluchtige kus. Mijn jas en schoenen laat ik aan. Sinds de vorige wisseling durf ik deze niet meer uit te doen.

Mijn benen trillen nu steeds heftiger. De voordeur gaat open. Ik veer op uit mijn stoel en loop zo snel als ik kan naar de voordeur. Ik loop direct door naar mama’s auto. Zo snel als ik kan til ik mijn tassen naar binnen. Mama helpt mee met de spullen.

Tegelijkertijd lopen we naar de voordeur. Mama zet de tassen voor de deur. Ik hoor papa van de trap af komen, nadat hij enkele tassen heeft bovengezet. Ik zie dat hij naar de voordeur loopt. Even is er een doodse stilte. Met een flinke ruk pakt mijn vader de tassen die mijn moeder voor de deur heeft gezet. Mijn moeder mag de spullen niet over de drempel tillen. Gelukkig is er geen geschreeuw dit keer. Vorige keer gaf mijn vader een schop tegen mijn moeders kont. Ze hadden ruzie over geld. Alweer!

Ik loop nog een keer naar de auto. De kofferbak is leeg. De koplampen van de auto springen aan en ik zie dat mijn moeder langzaam het pleintje afrijdt. Ik zwaai mijn moeder uit, net zolang tot ik haar niet meer kan zien.

Stilletjes loop ik terug naar huis. Lidewij, mijn beste vriendin, zei laatst dat er ook voordelen zijn aan gescheiden ouders. Ik snapte niet wat ze bedoelde. Bloedserieus zei ze dat ik altijd dubbele verjaardagcadeautjes krijg en dat ik wel zes weken in de zomervakantie weg ben.

Ik zit op de bank naast papa voetbal te kijken. ‘Nu heb ik Ajax weer gemist,’ moppert mijn vader. ‘Je moeder komt iedere week later. Het is iedere keer hetzelfde liedje. Iedere maand mag ik ook nog een zak geld neerleggen voor haar huis, terwijl ze daar niet woont! Het is de grootste fout van mijn leven dat ik getrouwd ben geweest met jullie moeder!’ tiert vader terwijl hij door de woonkamer loopt. Ik probeer te focussen op de televisie en hoe de bal rolt. Het lukt niet.

Ik kan maar beter niets zeggen, want anders ontploft mijn vader. Uit de koelkast pak ik een glas cassis en loop ik naar boven. Uit mijn tas pak ik mijn mobiel. Ik open Spotify en luister naar Davina Michelle. Lidewij en ik zijn fans van het eerste uur. Vorige maand mocht ik samen met Lidewij en haar ouders naar een concert van Davina, zo gaaf. De foto die we na afloop hebben gemaakt met de zangeres, ligt bij mijn moeder. Toen ik die avond thuis kwam, riep ik wel tien keer naar papa.

Later zag ik op mijn mobiel een appje dat hij was gaan darten met Kees en Robbie. Ik ging naar bed en ik heb keihard gehuild.

Ik trek mijn pyjama aan en poets mijn tanden. Zachtjes loop ik naar beneden. Ik hoor geen geschreeuw meer. De kust is veilig. Op de automatische piloot geef ik mijn vader een kus. In mijn bed lig ik te woelen. Gedachten malen door mijn hoofd. Misschien moet ik wat liever zijn tegen mijn vader, want dan houdt hij vast op met schreeuwen.

De wekker gaat af. Met een flinke klap druk ik de wekker uit. Ik bal mijn handen tot vuisten en sla ze in het matras. Ik heb geen zin in school. Weer gaat die verdomde wekker. ‘Oké,’ zeg ik tegen mezelf. ‘Nu moet je echt uit bed.’

Ik heb nog precies twintig minuten, zie ik op het schermpje. Ik kleed me aan, poets mijn tanden en smeer snel wat boterhammen. O shit.  Ik sla mezelf tegen mijn hoofd. Ik heb mijn schooltas gisteren niet meer ingepakt. Ik kijk op de tablet of er nog roosterwijzigingen zijn. Biologie valt uit! Vandaag heb ik les tot drie uur. Een uur eerder uit dan normaal.

Op maandag hebben we eerst levensbeschouwing. Ik loop naar mijn schoolboeken die ik gisteren in een hoekje heb gelegd. Eén voor eén bekijk ik alle boeken. Shit! Niet weer hè? Ik heb mijn boek van levensbeschouwing bij mijn moeder laten liggen. De andere boeken heb ik wel bij me en stop ik in mijn paarse rugzak.

Tijdens het fietsen app ik Lidewij dat ze door kan fietsen naar school. Mijn fiets parkeer ik tegen de buxushaag en zo snel als ik kan open ik de voordeur en loop ik naar mijn kamer. Ik loop naar mijn bureau en open de bovenste lade. Hebbes!

Ik kijk op mijn mobiel. Nog acht minuten. Als het spoor niet dicht is, kan ik het nog net halen. Ik fiets zo hard als ik kan. Onderweg wordt er naar me geschreeuwd en getoeterd, omdat ik keihard fiets zonder te letten op het overige verkeer. Ik kijk vooruit. Er komt geen trein aan. Nog honderd meter, vijftig meter. De schoolbel gaat. Shit…

Ik spring van mijn fiets af en parkeer hem tegen het fietsenhok. Het schoolplein is leeg. Ik neem de oostelijke ingang van het schoolgebouw. Onderweg glijd ik nog bijna uit over de vloer. Shit. Ik zie dat juffrouw Mol de deur van het lokaal dicht doet. Ik klop op de deur. De deur gaat open en het enige dat juffrouw Mol doet is mij heel streng aankijken en op venijnige toon zeggen dat ik te laat ben. ‘Ga maar een briefje halen bij de heer Stumpel,’ zegt de juffrouw tegen mij.

‘Ja maar, ik was mijn boek vergeten bij mijn moeder. Ik kon er niets aan doen,’ reageer ik.

‘Daar kun je wel iets aan doen. Je beter voorbereiden. Dat je ouders uit elkaar zijn is geen excuus om te laat op school te komen,’ antwoordt ze bits. Met een flinke knal gooit ze de deur dicht. Ik ga helemaal geen briefje halen. Ik pak mijn fiets en ga naar het water. Aangekomen bij de vijver, huil ik net zolang totdat mijn ogen brandden van de pijn.

Liefs,
Saskia

 

Wat vind je van mijn verhaal?

Ieder verhaal is geschreven vanuit mijn hart. Het is dan ook moeilijk om het de wijde wereld in te slingeren, want dan is het verhaal niet meer van mij alleen.

Als schrijfster denk je soms dat je een geweldig verhaal geschreven hebt. Als lezer kun je hier heel anders over denken. Ik vind contact met mijn lezers belangrijk. Als schrijfster word ik beter door heel veel te oefenen, maar ook door de reacties van jullie.

Ik beantwoord graag jouw vragen en/of reacties. Laat mij vooral weten wat je van mijn verhalen vindt.

Shopping cart
There are no products in the cart!
Continue shopping
0