fbpx

Verhaal 38

 

De escaperoom

 

Drie vriendinnen gaan naar een escaperoom als verjaardagspartijtje. Lukt het de meiden om op tijd te ontsnappen?

 

De deur van de kamer wordt gesloten.

 

‘Welkom Jullie, Olijfje en Meel.’

Uit de muur verschijnt een hele dikke vrouw. De meiden moeten lachen. Het gezicht van de vrouw lijkt op een koe. In haar gezicht zitten allemaal zwarte vlekken. Op haar hoofd heeft ze twee grote hoorns. Er verschijnt een televisiescherm in de ruimte. ‘Jullie hebben zestig minuten de tijd om uit deze escape room te ontsnappen. Niets is wat het lijkt.’ De bulderende lach van de vrouw sterft weg. De drie meiden kijken naar de gouden deur die in het slot valt en de tijd begint te lopen. 

‘De snoepbom zal ontploffen als wij niet op tijd de sleutel vinden,’ begint Mila.

 

Olivia neemt de leiding. ‘Mila jij gaat de rechterkant van de kamer doorzoeken. Julie het midden en dan doe ik de linkerkant. We hebben geen tijd te verliezen.’

 

Boink. ‘Au.’ Olivia stoot direct haar hoofd tegen een spiegelwand. Ze kijkt in de spiegel en ziet haar vriendinnen op zijn kop. De  muren die volhangen met lolly’s zien er in de spiegel uit als microfoons.

 

‘Ik heb een briefje gevonden!’ roept Mila door de kamer. Ze wappert ermee in de lucht.

‘Moet je kijken. Er staan hier allemaal stoelen op zijn kop.’

 

‘Dan moeten we misschien op die stoelen gaan zitten,’ antwoordt Olivia. Ze zet een paar stappen door de kamer en pakt een stoel op.

 

‘Ik vlieg. Ik vlieg!’ gilt Olivia. De andere twee moeten lachen, want ze ziet eruit als een appel.

‘Help me. Help me.’

Mila en Julie rennen door de ruimte. ‘Au!’ Julie stoot zich aan een spiegelwand.

‘Ik heb je. Ik heb je.’ Mila pakt de poot van de stoel vast. Met zijn drieën zitten ze in de kamer.

Het geluid van de bom tikt door. Op het scherm verschijnt het gezicht van de dikke vrouw weer. Of is het iemand anders?  De nek van de vrouw is veranderd in een kont van een baviaan. Het is vuurrood.

 

‘Nog maar veertig minuten Jullie, Olijfje en Meel.’

 

‘De stem lijkt wel van een krekel,’ grapt Julie.

 

‘Oké. Het is een hele gekke kamer. Laten we met zijn drieën samenwerken. Wat hebben we tot nu toe allemaal gezien?’

 

Mila noemt alles op. ‘Stoelen die de lucht in gaan. Lolly’s die veranderen in microfoons en een spiegel waarin je alles op zijn kop ziet.’

 

‘Ik heb nog een gek briefje gevonden, maar daar kan ik niets van lezen,’ reageert Olivia. De achtergrond van het papier is helemaal groen met glinstertjes. Het ziet eruit als een zure mat.

‘Kunnen we dat briefje niet voor de spiegelwand houden?’ gooit Julie in de groep. De twee meiden knikken.

Boink. Au. Eerst lopen de drie tegen de spiegelwand aan. Mila voelt aan haar hoofd. Ze voelt geen bult. Olivia houdt het papiertje voor de spiegel. Ze kan niet lezen wat er staat.

 

‘Misschien moet je het op zijn kop houden,’ oppert Mila.

Olivia doet wat haar vriendin zegt. Op de spiegelwand staan letters in willekeurige volgorde.

EJ TEOM NI ED NOOFORCIM NEROVETSRETHCA NEGNIZ MO ED LETUELS ET NEGIHCAMEB.

 Alle letters verspringen steeds. In de ruimte klinkt muziek.

 

‘Het nummer ken ik, maar het klinkt zo anders,’ zegt Olivia. PO PO PO SELLA IS PO. PO PO PO SELLA IS PO. FOEW FOEW.

‘O, hier ben ik met mijn jongere zusje naartoe geweest. Dit lied is van Samson & Gert.’ Mila begint uit volle borst te zingen.

‘OP OP OP ALLES IS OP WOEF WOEF.’

Olivia weet de oplossing. Alles is achterstevoren op geschreven.

De klok tikt door. Nog maar vijftien minuten. Julie rent naar de bom toe. Haar oog valt op pen en papier. Ze grist het onder de bom vandaan.

 ‘Snel!’ roept Mila naar haar vriendin. Ze houdt het tegen de spiegelwand. Olivia ontcijfert de eerste letters.

 

‘EJ is JE. TEOM is MOET, vult Mila aan.

 

Na een paar minuten hebben ze de oplossing. ‘JE MOET IN DE MICROFOON ACHTERSTEVOREN ZINGEN OM DE SLEUTEL TE BEMACHTIGEN,’ zegt Mila.

 

‘Maar wat moeten we dan zingen?’ vraagt Julie zich af.

Nog zes minuten. Uit de bom knetteren dropjes. De vrouw verschijnt weer op het scherm. Ze heeft niet alleen een hoofd van een koe en een bavianenkont, maar nu ook een eierschaal die de hoorns op haar hoofd doorboort. Olivia heeft een binnenpretje.

 

‘Jullie mogen het lied uit de Sound of Music zingen. DO RE MI FA SOL LA TI DO.’

 

En de vrouw is plots weer verdwenen.

‘Dat is een makkie voor ons. Julie zit ten slotte op musical les.’ Mila pakt de lolly en draait deze om. Uit volle borst zingt ze: ‘Do daar start en stop je mee.’

 

Er gebeurt helemaal niets. ‘Dit moet je natuurlijk ook anders zingen. Achterstevoren,’ zegt Olivia.

Julie zingt opnieuw, maar er gebeurt helemaal niets. De dikke vrouw verschijnt op het grote scherm. De tijd dringt.

‘Nog vier minuten Meel, Olijfje en Jullie.’

 

De vrouw zingt de namen van de kinderen heel anders. Jullie zingt ze heel laag en Meel heel hoog. Op de spiegelwand verschijnt het woord GNIZIJWNAA. Het dringt tot Olivia door. Het is een aanwijzing.

 

‘We moeten het lied in omgekeerde toonvolgorde zingen. Je moet achterstevoren zingen en dan beginnen met heel laag en eindigen met hoog.’ Olivia zingt het voor.

Mila en Julie knijpen hun oren dicht. De spiegel breekt van het valse gekraai.

 

‘Stop!’ roept Julie. Ze pakt de microfoon en begint te zingen. Eerst wat onwennig.

 

‘Do moet hoog en Ti iets lager.’

 

NOG TWEE MINUTEN. Mila kijkt angstig naar de tikkende snoepbom. De snoepjes knetteren tegen het plafond.

 

‘Het lukt niet.’ Julie wordt boos op zichzelf. De bom knettert steeds harder. De dropjes vliegen door de kamer.

 

‘NOG MAAR EEN MINUUT,’ spreekt een stem hen toe.

‘We hebben nog niets met de stoelen gedaan.’ De drie pakken een stoel en zitten kaarsrecht.

 

Weer blijft het stil. Ze vliegen door de lucht. Steeds sneller en harder. VIJFTIEN, VEERTIEN, DERTIEN.

 

Olivia schreeuwt naar de anderen. ‘Je moet achterstevoren op je stoel gaan zitten.’

 

‘Het lukt niet. Ik zit vast!’ gilt Mila terug.

 

Bij de anderen is het al gelukt.

TIEN, NEGEN.

Mila zit op het allerlaatste moment achterstevoren. Uit de bom komt een sleutel tevoorschijn.

 

‘MIS!’ gilt Julie.

ZEVEN, ZES.

 

Ook Mila grijpt mis. ‘HEBBES!’ schreeuwt Olivia.

NOG TWEE SECONDEN.

De drie springen van de stoel af. Olivia steekt de sleutel op zijn kop in het gouden sleutelgat. De drie vallen op een gigantisch springkussen. ‘We hebben het gehaald!’ juicht Julie.

Op het scherm verschijnt de vrouw van de escape room weer. Ze buldert van het lachen. ‘Jullie hebben het gehaald. Draai je hoofd maar om,’ zegt de vrouw. Ze ziet er weer normaal uit. De drie doen wat de vrouw zegt. Zoveel snoep hebben de meiden nog nooit gezien. De metershoge taart gevuld met M&M’s, is na een paar uur helemaal opgegeten.

 

‘Dit was wel het meest bijzondere verjaardagsfeestje dat ik ooit heb meegemaakt,’ zegt Olivia vanaf de achterbank.

 

‘Ja,’ knikt Mila.

 

De moeder van Julie brengt de meiden weer thuis.

 Liefs,
Saskia

 

Wat vind je van mijn verhaal?

Ieder verhaal is geschreven vanuit mijn hart. Het is dan ook moeilijk om het de wijde wereld in te slingeren, want dan is het verhaal niet meer van mij alleen.

Als schrijfster denk je soms dat je een geweldig verhaal geschreven hebt. Als lezer kun je hier heel anders over denken. Ik vind contact met mijn lezers belangrijk. Als schrijfster word ik beter door heel veel te oefenen, maar ook door de reacties van jullie.

Ik beantwoord graag jouw vragen en/of reacties. Laat mij vooral weten wat je van mijn verhalen vindt.

Winkelmand
There are no products in the cart!
Continue Shopping
0